کتاب راهنما برای نمایندگان محل کار

سه شنبه ۷ اردیبهشت ۱۳۹۵ | آموزش

فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران

 

مطالب

١ – مقدمه

٢ – نماینده کیست ؟

٣ – چگونه اتحادیه فعالیت می کند ؟

۴ – فعالیت با اعضا

۵ – نمایندگی اعضا

۶ – مذاکره

٧ – اختلافات

٨ – نتیجه

 

مقدمه

 

به کتاب راهنمای تازه برای نمایندگان اتحادیه های کارگری خوش آمدید.

 

هدف از این نشریه کمک به بهتر ساختن شرایط کار – دستمزد، ساعات کار و ایمنی – برای شما و همکارانتان است.

 

اتحادیه ها با اتکای به فعالیت جمعی، از طریق گرد آوری اعضا در محل کار و طرح مسائل به عنوان یکی جمع متحد، و نه به عنوان افراد، بهترین عملکرد را خواهند داشت. اعضا در کنار یکدیگر برای افزایش دستمزد و شرایط کاری بهتر برای همه مبارزه می کنند. این نه تنها باعث تقویت نیروی کارمی شود بلکه همچنین به ذهنیت کارفرما بدلیل اینکه باید تنها با یک نفر – نماینده – به جای همه کارکنان وارد تعامل و گفتگو شود، تمرکز می دهد. همانگونه که رشته رشته نخ ها وقتی با هم بافته شوند به عنوان طناب قوی تر می شوند، کارگران هم در یک اتحادیه در کنار یکدیگر قوی تر هستند. آنها با یک صدای بلند و نه چند صدای ضعیف صحبت می کنند.

این کتاب راهنما نگاهی به جذب اعضای جدید به اتحادیه، سازماندهی محل کار، برخورد با مسائل و مشکلات اعضا، مذاکره با کارفرمایان، حقوق اعضا در محل کار و مذاکرات دسته جمعی دارد .

نمایندگان محل کار برای موفقیت هر اتحادیه حیاتی هستند.  نمایندگان نماد اتحادیه در محل کار و مسئول شکل دهی به ارتباط با کارفرمایان هستند.

امیدواریم این نشریه به شما در ایفای نقش به عنوان یک نماینده کمک خواهد کرد و از موقعیت جدید لذت ببرید. بله، آن می تواند برخی مواقع خسته کننده باشد، اما در اصل فوق العاده ارزشمند است.

 

اتحاد!

 

فصل اول – نماینده کیست؟

 

نمایندگان خط ارتباطی مهم بین اتحادیه و اعضای آن هستند. نمایندگان باید به عنوان صدای اعضای اتحادیه در محل کار ایفای نقش کرده، به حل مشکلات اعضا کمک و به عنوان نماینده اعضا و از طرف آنها با کارفرمایان مذاکره کنند.

 

چگونه می توانید یک نماینده شوید؟

 

اتحادیه ها سازمان های دموکراتیک هستند، بنابراین نمایندگان باید توسط همکاران خود انتخاب شوند. به فصل دوم برای جزئیات بیشتر در مورد انتخابات اتحادیه مراجعه کنید.

نمایندگان معمولا به خوبی نسبت به همه مسائل اتحادیه آگاهند و باید مشکلاتی را که اعضا با آنها درمیان می گذارند درک کنید. آنها مذاکرات با مدیریت را هدایت کرده، فعالیت های شعبه محل کار را سازماندهی می کنند و مسئول ارتباط با رهبری سندیکای روزنامه نگاران خواهند بود. این وظیفه نیاز به فردی دارد که از قدرت جمع بندی بالا برخوردار باشد بگونه ای که همیشه بتواند دیدگاههای اعضا را به مدیریت نمایندگی کند.

 

نقش یک نماینده چیست؟

 

پس از انتخاب، یک نماینده باید به دنبال چه باشد :

  • فرد اول و اصلی ارتباط با اتحادیه برای اعضا باشد
    • اطمینان ازاینکه تمام همکاران اعضای اتحادیه هستند
    • همکاران جدید را جذب کند
    • مشارکت در امور اتحادیه را تشویق نماید
    • به اعضا در مورد مسائل محل کار مشاوره دهد و از آنها حمایت کند
    • از روش اداره شرکت اطمینان داشته داشته باشد
    • اعضا را نمایندگی کند
    • پاسخگو به اعضایی که نمایندگی شان می کند، باشد
    • اعضا را در مورد فعالیت های اتحادیه مطلع کند
    • برابری را پاس دارد و با تبعیض مقابله کند
    • ارتباط با مدیریت را توسعه دهد
    • سازمانی برای آینده بسازد.

 

فصل دوم – چگونه اتحادیه فعالیت می کند ؟

 

اتحادیه های فراگیر، سازمان های دموکراتیک از بالا به پایین هستند. آنها رهبران را برای نمایندگی انتخاب می کنند. علت وجودی اتحادیه ها بهبود بخشی به شرایط کار اعضا و اجازه بیان دیدگاههای آنها در بحث با کارفرمایان و اعمال نفوذ بر نهادهای سیاسی است. روابط صنعتی اساساً مسئولیت کارفرمایان است و هدف یک اتحادیه کارگری این است که منافع اعضای خود را فراموش نکرده و نیازهای آنها را برآورده نماید.

 

درباره انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران

انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران در مهرماه سال ١٣٧۶ و دو ماه پس از روی کار آمدن دولت خاتمی، بنیانگذاری شد(سال ١٩٩٧ میلادی). این تشکل به عنوان یک سندیکای سراسری و ملی کارگری در وزارت تعاون، کار، و رفاه اجتماعی به ثبت رسیده است.

با توجه به ماهیت صنفی و سندیکایی انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران، کسانی که به عضویت این انجمن پذیرفته می شوند باید حتماً مشمول قانون کار بوده و در بخش تحریریه مطبوعات و نه سایر بخش های آن شاغل باشند. به عبارتی، عضویت صاحبان امتیاز و مدیران مسئول جراید، کارکنان خبرگزاری های دولتی و صدا و سیما، همچنین کارکنان بخش های فنی و اداری مطبوعات در انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران ممکن نیست. افرادی که در بخش تحریریه مطبوعات شاغل هستند عبارتند از خبرنگاران، گزارشگران، یاداشت نویسان و مقاله نویسان، کاریکاتوریست ها، طراحان، عکاسان، مترجمان، ویراستاران، دبیران و سردبیران.

دفتر مرکزی انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران در تهران، میدان ولیعصر، بلوار کشاورز، خیابان شهید کبکانیان، کوچه هفتم، پلاک ٨٧ واقع شده و گستره فعالیت آن تمامی شهرهای کشور است. طبق اساسنامه، راه اندازی دفاتر استانی و خارج از کشور نیز مجاز است. عضویت در انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران برای تمامی واجدین شرایط آزاد است و هیچکس را نمی توان به عضویت در آن مجبور و یا از ادامه عضویت منع کرد. دو نوع عضو در انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران وجود دارند:

اعضای پیوسته که باید دارای حداقل سه سال سابقه کار مستمر در مطبوعات باشند. کسانی که سابقه کار آنها کمتر از سه سال و بیشتر از یکسال است به عنوان عضو وابسته پذیرفته می شوند. اعضای وابسته حق رای در مجامع عمومی ندارند. در صورتی که عضوی حداقل یکسال حق عضویت خود را پرداخت نکند، طبق اساسنامه عضویت او تعلیق می شود. همچنین هر کس شرایط عضویت در انجمن را به دلیل تغییر شغل از دست دهد، عضویت او در انجمن لغو خواهد شد.

انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران در حدود ٣٧٠٠عضو ثبت نام شده دارد که از این تعداد ٣٧٠ نفر عضو وابسته و ٣٣٣٠ نفر عضو پیوسته، و تعداد اعضای فعال ودارای حق رای در مجمع عمومی ١٩٩٠ نفر می باشد. این انجمن به عنوان سندیکای کارگری در ایران در دپارتمان”NGO”های سازمان ملل متحد به ثبت رسیده و سازمان بین المللی کار(ILO) نیز طی گزارشی در سال ١٣٨١ از آن به عنوان “تنها سندیکای مستقل و واقعی کارگری در ایران” یاد کرده است. انجمن صنفی همچنین عضو پیوسته فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران(IFJ) است.

انجمن طبق اساسنامه و به لحاظ تشکیلاتی دارای سه رکن است:

١- مجمع عمومی که بالاترین رکن تصمیم گیری است و به صورت عادی هر سال یکبار و به صورت فوق العاده در مواقع لازم تشکیل جلسه می دهد. اعضای پیوسته انجمن، اعضای مجمع عمومی محسوب می شوند.

٢- هیات مدیره که اعضای آن با رای مستقیم اعضای مجمع و برای یک دوره سه ساله انتخاب می شوند و وظیفه اجرای اساسنامه و تصمیمات مجمع عمومی و کلیه امور اداری، سازماندهی و مدیریت انجمن را بر عهده دارند. هیات مدیره دارای ٧ عضو اصلی و سه عضو علی البدل است. ۴ عضو اصلی هیات مدیره، عضو هیات رئیسه محسوب می شوند که عبارتند از: رئیس، دبیر، نائب رئیس، و خزانه دار.

٣- بازرسان که آنها نیز با رای مستقیم اعضای مجمع و برای یک دوره یکساله انتخاب می شوند. وظیفه آنها نظارت بر اجرای صحیح اساسنامه است.

به لحاظ ساختاری، انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران دارای بیش از ده کمیته اصلی و فرعی است که امور اجرایی و اداری انجمن را زیر نظر دبیر به انجام می رسانند. مسئولان کمیته ها را دبیر انجمن با نظر هیات مدیره منصوب می کند. مهمترین این کمیته ها عبارتند از: رفاهی، بین الملل، حل اختلاف، فرهنگی، ورزشی، شناسنامه کار، تحقیق و پژوهش، آمار و اطلاعات، آموزشی، حقوقی و … .

انجمن همچنین دارای یک دانشکده با ظرفیت بیش از ۶٠٠ صندلی آموزشی است. این دانشکده کار تعلیم و تربیت روزنامه نگاران، عکاسان خبری، مترجمان و … را بر عهده دارد و از طریق آزمون سراسری، دانشجو می پذیرد. در حال حاضر رشته هایی مثل مترجمی، خبرنگاری، عکاسی خبری و روابط عمومی در دانشکده انجمن تدریس می شوند. اعضای انجمن پس از قبولی در کنکور بدون مصاحبه وارد دانشکده می شوند، اما سایر متقاضیان پس از قبولی در آزمون سراسری باید در مصاحبه ای تخصصی شرکت و امتیاز لازم را برای قبولی کسب کنند.

انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران در کنار سایر فعالیت های فوق، دو صندوق قرض الحسنه را نیز برای حمایت مالی از خانواده روزنامه نگاران زندانی و روزنامه نگاران بیکار و روزنامه نگارانی که نیاز مالی دارند تاسیس کرده است. بودجه این دو صندوق از محل کمک های مردمی و سایر منابع مالی دیگر تامین می شود. انجمن همچنین برای حل مشکل مسکن روزنامه نگاران و با حمایت از اعضا، به آنان جهت تاسیس یک شرکت تعاونی کمک کرده که این تعاونی در حال ساخت مسکن برای روزنامه نگاران است. انجمن پیشتر، بستر لازم را برای خانه دار شدن ١٠٨ نفر از اعضا فراهم کرده بود.

انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران در سال های گذشته به عنوان یکی از تشکل های اصلی حامی حقوق بشر و آزادی بیان و قلم در برابر هرگونه محدودیت نسبت به آزادی بیان و یا اعمال فشار بر مطبوعات و روزنامه نگاران واکنش نشان داده و مقاومت کرده است. ارائه خدمات حقوقی رایگان به اعضا از جمله این فعالیت ها است.

همچنین در جریان تعطیلی یکباره بیش از ٢٣ نشریه و بیکار شدن تعداد قابل توجهی از کارکنان مطبوعات در اوایل سال ١٣٧٩، انجمن همه کارکنان نشریات تعطیل شده از خبرنگاران تا کارکنان بخش های فنی و اداری را مورد حمایت قرارداد و حدود ١۵٠٠ نفر از کارکنان مطبوعات از طریق انجمن موفق به دریافت کمک مالی و یا مستمری بیمه بیکاری شدند. در ارتباط با آزادی بیان و حمایت از جریان آزاد اطلاع رسانی صدها بیانیه از سوی انجمن صادر شده که مجموعه آنها در کتابی تحت عنوان” دغدغه آزادی ” به چاپ رسیده است. همزمان ده ها نشست و سخنرانی نیز با حضور فعالان مطبوعاتی در این خصوص در دفتر انجمن برگزار شده است.

پایگاه اینترنتی دو زبانه انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران در سال ١٣٧٨ راه اندازی و به موازات بولتن داخلی” روزنامه نگار “، که چند ماه پس از تاسیس انجمن، منتشر شد، اطلاع رسانی در خصوص فعالیت های انجمن و سایر اخبار مرتبط با صنف روزنامه نگار را آغاز کرد. اطلاع رسانی بموقع به اعضا، مهمترین هدف سایت محسوب و از همکاری کلیه اعضای انجمن با سایت و بولتن” روزنامه نگار ” استقبال می شد. دبیر انجمن، سردبیری هر دو رسانه را بر عهده دارد.

بولتن داخلی انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران تحت عنوان ” روزنامه نگار ” به طور ماهیانه و در شمارگان ۵٠٠٠ نسخه منتشر و برای اعضای انجمن از طریق پست ارسال می شد. ارسال بولتن برای اعضایی که بیشتر از یکسال حق عضویت خود را پرداخت نکرده باشند، خود به خود قطع می شد.

انجمن صنفی در دوران فعالیت در راه حمایت از آزادی بیان هزینه های زیاد متحمل شده است. بازداشت بیش از ١٠٠ نفر از اعضای انجمن در سال های فعالیت و بازداشت ۵ نفراز اعضای هیات مدیره انجمن از جمله این هزینه هاست. درادامه همین هزینه ها بود که پس از انتخابات ریاست جمهوری خرداد ماه سال ١٣٨٨ و اعتراضات مردمی پس از آن، به دستور قاضی مرتضوی دادستان وقت استان تهران و بدون ارائه هرگونه حکم و مستند قانونی، دفتر انجمن در آستانه روزی که قرار بود مجمع عمومی سالانه انجمن در ٢٩ مردادماه برگزار شود شبانه پلمپ و از ادامه فعالیت آن جلوگیری شد. این عمل در شرایطی انجام گرفت که در پی رخدادهای اعتراضی به نتیجه انتخابات دهها روزنامه نگار بازداشت و زندانی و صدها روزنامه نگار مجبور به ترک شغل و مهاجرت از کشور شدند، دهها روزنامه و مجله توقیف و تعطیل گشت، و به رغم تلاش هایی که تاکنون از سوی هیات مدیره انجمن برای بازگشایی آن انجام شده است مسئولان قوه قضائیه از رسیدگی حقوقی به این موضوع و تعیین تکلیف ادامه فعالیت انجمن خودداری کرده اند.

 

چه کسی مسئول است؟

سه نوع مختلف از افراد در فعالیت اتحادیه ها درگیر و مسئول هستند : مقامات منتخب، افراد تمام وقت دفتری و نمایندگان کارگاهها.

مقامات منتخب توسط اعضا انتخاب می شوند ( هیات مدیره ). اداره روزآمد اتحادیه بر اساس سیاستی که توسط اعضا تصمیم گیری می شود، وظیفه آنهاست.

افراد تمام وقت از مقامات اتحادیه دستمزد می گیرند. آنها نمایندگی اعضای اتحادیه را در مذاکرات با کارفرمایان بعهده داشته و به نمایندگان کمک می کنند.

نمایندگان که روزنامه نگاران حرفه ای اند و به طور داوطلبانه برای اتحادیه بیشتر در محل کارشان فعالیت می کنند. نمایندگان نیروی حیاتی اتحادیه اند: بدون آنها اتحادیه کارکردی ندارد.

هرگاه اتحادیه در یک کارگاه بزرگ فعالیت داشته باشد، ممکن است به یک کمیته کامل برای پشتیبانی از افراد ارشد و انجام تمام وظایف مختلف اتحادیه در محل کار نیاز باشد. نقش کمیته راهنمایی افراد در خلال جلسات به منظور عضویت کامل است. به عنوان مثال کمیته می تواند در برگیرنده یک مسئول برابری، یک مسئول رفاه، یک مشاور روزنامه نگاری آزاد، و غیره باشد.

 

چه کسانی در مورد سیاست اتحادیه تصمیم می گیرند؟

شما انجام می دهید!  اعضا در مجمع عمومی با رای خود در مورد سیاست های اتحادیه تصمیم گیری می کنند. نمایندگان نیز شورای اجرایی اتحادیه اند – روزنامه نگاران شاغل آنها را انتخاب کرده اند تا اعضاء را در سطح ملی نمایندگی کنند. شورای اجرائی مسئولیت ضمانت اجرای سیاست های اتحادیه را در فاصله زمانی برگزاری مجامع عمومی بعهده دارد.

 

اتحادیه چگونه تامین مالی می شود؟

با دریافت حق عضویت از اعضا.  رقم حق عضویت معمولا توسط مجمع عمومی و اغلب به عنوان یک موضوع برای بحث تصمیم گیری می شود. اگر حق عضویت بسیار پایین باشد اتحادیه باید به لحاظ مالی تلاش کند؛ و اگر بسیار بالا باشد ممکن است افراد قادر به پرداخت هزینه برای پیوستن به اتحادیه نباشند.

تمام هزینه های اتحادیه توسط مقامات مسئول و نمایندگان قابل توضیح است و آنها در مورد اینکه چه هزینه هایی انجام شده است اعلام عمومی می کنند.

 

چگونه می توانید یک نماینده باشید؟

ساده ترین روش جمع آوری همکارانتان در یک گردهمایی است و اینکه از آنها بپرسید آیا از شما به عنوان نماینده شان خوشحال می شوند.

اگر آنها موافقت کردند، تبریک می گوئیم – شما نماینده جدید هستید!

اگر بیش از یک نفر خواست نماینده باشد؟ چرا یک تقسیم کار را در نظر نگیریم؟ و یک نماینده و یک معاون انتخاب کنیم؟ این کمک به تقسیم وظائف کرده و اتحادیه را با درگیر کردن افراد بیشتر قوی تر می کند.

اگر تقسیم کار عملی نباشد و یا فردی نخواهد معاون باشد آنگاه شما نیاز به یک انتخابات دارید. ساده ترین راه برای انجام این کار جمع آوری همکاران در یک گردهمایی است، و اینکه از آنها بخواهید به فردی که آنها دوست دارند نماینده شان باشد، رای دهند. اگر افراد نمی توانند در یک جا جمع شوند، از آنها بخواهید به صورت مکتوب به یک همکار رای دهند.

اگر افراد از رای گیری علنی ناراضی اند، شما می توانید رأی گیری مخفی انجام دهید، جائیکه شما از آنها می خواهید بر روی یک تکه کاغذ نام فردی را که آنها می خواهند نماینده شان باشد، بنویسند.

اگر احتمال می دهید انتخابات مناقشه انگیز باشد، ممکن است شما پیشنهاد دهید که نامزدها یک یادداشت کوتاه در مورد اینکه چرا می خواهند نماینده باشند بنویسند، و اینکه اگر انتخاب شدند چه کاری انجام می دهند. این به افراد کمک خواهد کرد تا ذهن خود را جمع کرده و به نامزدی که باور دارند بهترین کار را انجام می دهد انتخاب کنند.

به عنوان یک سازمان دموکراتیک، اتحادیه باید به طور منظم برای تمام افراد مسئول خود در شعبه های محل کار انتخابات برگزار کند بگونه ای که آنها بتوانند اعضا را در هنگام تعامل با مدیریت با اقتدار نمایندگی کنند.

 

فصل سوم – محل کارتان را سازماندهی کنید

حق شما برای سازماندهی در محل کارتان

 

چارچوب بین المللی کار

 

بر اساس قوانین سازمان بین المللی کار (ILO)، یکی از حقوق بنیادی شما حق پیوستن به اتحادیه های کارگری و چانه زنی جمعی است، که به معنی نمایندگی از نیروی کار می باشد.

سازمان بین المللی کار سازمان های قوی و مستقل کارگری و کارفرمایی را برسمیت می شناسد، و به رسمیت شناختن موثر حق آنان برای شرکت در چانه زنی جمعی ابزار عمده برای کارکرد بازار کار است.

این گزارش می گوید:  ” چانه زنی جمعی راهی برای رسیدن به راه حل های مفید و مولد برای روابط بالقوه متعارض بین کارگران و کارفرمایان است. این شیوه ابزاری برای ایجاد اعتماد بین طرفین از طریق مذاکره و همپیوندی و رضایت نسبت به منافع مختلف شرکای مذاکره فراهم می کند.

چانه زنی جمعی این نقش را با ترویج مشارکت مسالمت آمیز، فراگیر و دموکراتیک نمایندگان سازمان های کارگری و کارفرمایان ایفا می کند.

تداوم اهمیت چانه زنی جمعی در قرن بیست و یکم ناشی از قدرت آن به عنوان یک ابزار قوی برای تعامل بین سازمان های کارفرمایی و کارگری با هدف رسیدگی به نگرانی های اقتصادی و اجتماعی است. آن می تواند صداهای ضعیف را تقویت و فقر و آسیب های اجتماعی را کاهش دهد. این می تواند با کاربرد چانه زنی جمعی برای پاسخگویی به نیازهای طرفین  و ترویج توافقنامه های داوطلبانه  ای که حفظ رفاه افراد و کسب و کار را درپی دارد، انجام شود. ”

سازمان بین المللی کار در طول سالها مقررات و استانداردهایی را تصویب کرده است که انتظار می رود دولت ها اجرایی کنند.

قراردادها ( کنوانسیون ها ) معمولا مانند یک معاهده بین المللی به تصویب رسیده اند. هفت متن بنیادی مرتبط عبارتند از :

١.  آزادی انجمن و حق سازماندهی ( قرارداد ٨٧/١٩۴٨ )
٢.  حق تشکل و چانه زنی جمعی ( قرارداد ٩٨/١٩۴٩ )
٣.  قرارداد کار اجباری ( قرارداد ٢٩/١٩٣٠ )
۴.  قرارداد لغو کار اجباری ( ١٠۵/١٩۵٧ )
۵.  قرارداد تبعیض ( ١١١/١٩۵٨ )
۶.  قرارداد دستمزد برابر ( ١٠٠/١٩۵١ )
٧.  قرارداد حداقل سن ( ١٣٨/١٩٧٣ )

توصیه ها الزام آور نیستند اما زمانی که آنها صادر شده اند خطوط راهنمایی را برای سیاستهای ملی فراهم آورده اند.

 

قوانین محلی تان را بدانید

قانون کار جمهوری اسلامی ایران مشتمل بر دویست و سه ماده، و یکصد و بیست و یک تبصره در تاریخ بیست و نهم آبان ماه یک‌هزار و سیصد و شصت و نه به تصویب نهایی مجمع تشخیص مصلحت نظام رسیده است. آشنایی با مواد این قانون و آئین نامه های اجرایی مرتبط شرط لازم برای فعالیت های صنفی است.

این قانون چارچوب عملکرد قراردادهای فردی و روابط جمعی کار، از جمله مذاکرات دسته جمعی و توافقنامه ها و مقررات ایمنی و بهداشت را در میان بسیاری از موضوعات دیگر، مشخص می کند.

 

اشتغال به کسب و کار

 

چه کسانی اعضای اتحادیه هستند؟

 

شما برای سازماندهی اعضای اتحادیه در کارگاه نیاز دارید مطمئن شوید آنها چه افرادی هستند! سعی کنید فهرستی از کارکنان با ذکر جزئیات هر کسی که برای سازمان کار می کند، بدست آورید. شما همیشه می توانید این فهرست اسامی را با فهرست دفتر مرکزی اتحادیه انطباق دهید تا دریابید چه کسی عضو است.

اگر شما فهرستی از کارکنان ندارید، پس شما باید دوری در دفتر بزنید و از افراد بپرسید. فراموش نکنید که در مورد کسانی که در شیفت های مختلف و یا ادارات مختلف کار می کنند، پرس و جو نمائید.

 

جذب اعضای جدید

 

اگر برخی از همکاران عضو اتحادیه نیستند از آنها بپرسید چرا عضو نیستند. به پاسخ های آنها گوش دهید و سعی کنید به هر سئوالی که آنها مطرح می کنند پاسخ دهید. وعده ای که نمی توانید عمل کنید، ندهید اما توضیح دهید که تعداد بیشتر افراد در اتحادیه آنرا برای سخنگویی کارگران، از جمله آنها، قوی تر میسازد. مطمئن شوید که شما فرم درخواست عضویت را با خود دارید بگونه ای که آنها می توانند فوراً بپیوندند. همچنین متقاعد شوند شما می دانید برای پیوستن به اتحادیه چقدر هزینه کنند چراکه این یک سئوال رایج است.

همکاران جدید اغلب در اولین روز کاری خود برای یک کار جدید عصبی هستند. دراین هنگام چهره دوستانه به آنها نشان دهید، به آنها برای کار خوش آمد بگوئید، بگوئید که شما نماینده اتحادیه هستید و از آنها برای پیوستن به همکاران خود در اتحادیه دعوت کنید.

به منظور کمک به یک برنامه پذیرش عضو، اتحادیه باید مواد لازم تبلیغی را برای توضیح مزایای عضویت در اتحادیه داشته باشد.

نمایندگان باید در این برنامه از اصول پایه دموکراسی استفاده کنید :

  •  پیوستن به اتحادیه بیانگر نوعی آزادی شخصی است که توسط اراده جمعی پشتیبانی می شود تا کارفرمایان را به احترام آزادی بنیادی اتحادیه، که اعضایش را نمایندگی می کند، وادارد.
    •  مسئولیت با این آزادی همراه است.
    •  اتحادیه به روی همه باز است.

 

تهیه چک لیست نمایندگی کارگاه :

 

  •  چه تعدادی از اعضای اتحادیه در شعبه محل کار وجود دارند؟
    •  چه تعداد اعضای بالقوه وجود دارد؟
    • چگونه می توان اعضای جدید را جذب و آنها را درگیر فعالیت اتحادیه کرد؟

 

فصل چهارم – همکاری با اعضا

 

اتحادیه های کارگری به فراگیری و برابری باور دارند که به معنی تشویق همه اعضا به ایفای نقش و سهم خود در فعالیت های اتحادیه است.

برای اینکه نماینده واقعی اتحادیه باشید نمایندگی ها باید دربرگیرنده افراد در تمام زمینه های عضویت باشد. باید عواملی مانند کارگران تمام وقت و پاره وقت، مهارت ها، صلاحیت ها، مسئولیت ها، سن، نژاد، جنسیت و ناتوانی را در نظر گرفت.

اتحادیه مبتنی بر عضویت فراگیر یک پیام قدرتمند به کارفرمایان می فرستد که اتحادیه برای تمام نیروی کار صحبت می کند. همچنین این وضعیت به تشویق اعضای جدید برای درگیر شدن در فعالیت های اتحادیه کمک می کند.

نشانه خوبی برای فعالیت اتحادیه تکرار برگزاری گردهمایی های آن است.

 

چگونه افراد را به شرکت درفعالیت های اتحادیه تشویق کنیم؟

یکی از بهترین راهها برای تشویق اعضا به مشارکت در فعالیت های اتحادیه این است که افراد احساس خوش آیندی از آن داشته باشند.

هنگامیکه برای یک گردهمایی برنامه ریزی می کنید، اطمینان حاصل شود :

  •  آن در یک فضای باز و دوستانه برگزار می شود به گونه ای که هر فرد احساس کند می تواند به آن ملحق شود
    •  آن در زمان هایی برگزار می شود که برای کارگران پاره وقت یا خانواده دار یا مسئولیت خاص مناسب است
    •  آن در مکان هایی برگزار می شود که براحتی قابل دسترسی است. گاهی اوقات برگزاری یک گردهمایی در محل کار بسیار راحت تر است اما آگاه باشید که برخی از اعضای ممکن است آنرا برای مطرح کردن مسائل خود دست و پاگیر بدانند
    •  آن یک دستور کار روشن و ساده دارد.

همچنین :

  •  در سازماندهی گردهمایی حول یک موضوع خاص محل کار، که اعضا به شدت در مورد آن حساسند، تلاش کنید. این مشوق مشارکت و نشان دهنده ارتباط اتحادیه با اعضای بالقوه خواهد بود.
    •  بررسی کنید که آیا هر یک از اعضا نیاز به کمک برای هزینه های مراقبت یا هزینه های سفر برای کسانی که از خانه می آیند، دارد
    •  اگر می توانید زودتر در مورد گردهمایی اطلاع رسانی کنید و اعلام دارید در مورد چه موضوعی خواهد بود
    •  سعی کنید اطمینان حاصل شود که گردهمایی منظم است – هر فرد باید حق صحبت داشته باشد
    •  در صورت امکان، اطمینان یابید که گردهمایی در محل شرکت و در زمان کار برگزار می شود.

رمز برگزاری یک گردهمایی موفق آمادگی خوب است. این مستلزم توزیع صورت جلسات قبلی، گزارش سوابق و ارائه پیشنهادات است.

 

چگونه اعضا را درگیر کنیم؟

مسئولیت اول یک نماینده گوش دادن به سخنان اعضا و پیدا کردن مسائل محل کارشان است. نماینده همچنین باید اعضا را در جریان اطلاعات اتحادیه ملی نگه دارد. مهم این است که به اعضا احساس درگیر بودن و توانایی جمعی برای تغییر وضعیت بسوی بهتر شدن محل کار را بدهد.

چگونه اعضای اتحادیه با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند؟ اگر آنها با هم ارتباط متنی دارند، اطمینان حاصل کنید که شماره تلفن همراه همه آنها را دارید، بگونه ای که شما می توانید پیام گروهی ارسال کنید. اگر آنها به یکدیگرایمیل می زنند، باید یک ایمیل گروهی درست کنید.

یکی از راه های خوب برای اینکه اعضا احساس درگیری و مشارکت کنند این است که با آنها مشورت کنید. با انجام یک پژوهش و نظرسنجی در محل کار می توانید از دغدغه های کلیدی اعضا بپرسید. از آن پس اتحادیه می تواند از نتایج این پژوهش و نظرسنجی به عنوان پایه برنامه ریزی برای محل کار استفاده کند.

 

ارتباط دائم با اعضای اتحادیه

از هر فرصتی برای گسترش تماس با اعضا استفاده کنید – در زمان های استراحت یا تغییر نوبت کار- بگونه ای که بهترین فضای مناسب صنفی محل کار را فراهم آورد. این مهم است که این شیوه اعضا را به احساس آزادی و راحتی برای صحبت در مورد آنچه در محل کار در جریان است، ترغیب کند. گوش دادن هرچه بیشتر به سخنان اعضا، اتحادیه را بیشتر به درک دغدغه های آنان و تمایل اعضا به درگیر شدن در فعالیت ها را برمی انگیزد.

یک تابلوی اعلانات در محل کار قرار دهید و جزئیات فعالیت اتحادیه و ارتباطی را اطلاع رسانی کنید. آنرا با بولتن های خبری در باره فعالیت هایی که اتحادیه در محل کار و جاهای دیگر انجام می دهد، بروز نگه دارید.

چرا تولید یک خبرنامه داخلی برای اعضا را مورد توجه قرار ندهید؟

چرا در محل کار یک وب سایت برای اتحادیه درست نکنید؟ آن می تواند در برگیرنده جزئیات جلسات، تماس ها و دیگر اطلاعات مرتبط با اعضا باشد.

نماینده باید در دسترس باشد

جدای از زمان های منظمی که شما می توانید تماس حضوری یا تلفنی با اعضا داشته باشید، اطمینان یابید که اعضا می دانند چگونه از طریق تلفن یا ایمیل با شما تماس بگیرند.

ارتباط با اتحادیه

نماینده محل کار یک پیوند حیاتی بین ساختار ملی اتحادیه و اعضاست. مهم است که اعضا احساس کنند مسائل و برنامه هاشان توسط اتحادیه ارزش نهاده می شود و اینکه آنها احساس کنند عضوی از یک سازمان بزرگ ملی اند.

نماینده باید اعضا را مطلع نگه دارد :

  •  اتحادیه در حال انجام چه مسائل کلیدی همچون مذاکرات دستمزد، حقوق در محل کار و مسائل حرفه ای است
    •  چگونه اتحادیه در گذشته به مسائل مطرح شده توسط اعضا پاسخ داده است
    •  دیدگاههای اعضا بر روی مسائل محل کار چه هستند و اطمینان از اینکه بازخورد این مسائل در اتحادیه چیست.

چک لیست نمایندگان

  •  همه افراد عضو اتحادیه اند
    •  اعضای با پرداخت حق عضویت به اتحادیه بروز هستند
    •  اعضای پیوسته به حقوق خود به عنوان یکی از اعضاء اتحادیه آگاهند
    •  اعضا می تواند به نماینده مراجعه کنند اگر مشکلی داشتند
    •  اعضا برای تصمیم سازی در مورد مسائل محل کارشان احساس درگیری و مشارکت فعالانه در اتحادیه می کنند

 

فصل پنجم – اعضا را نمایندگی کنید

یک بخش مهم از نقش نماینده به حمایت از اعضای اتحادیه بصورت جمعی و فردی برمی گردد .

اگر چه اتحادیه به توافق با کارفرمایان برای انجام مذاکرات  قرارداد دسته جمعی کار اقدام می کند، ولی اولین هدف شعبه های محل کار باید متمرکز بر روی اصول اولیه شناسایی مسائل و شکایات، و شروع گفتگو با مدیریت باشد.

کارفرمایان اغلب ترجیح می دهند هنگام بحث در مورد مسائل جمعی با نمایندگان اتحادیه گفتگو کنند زیرا آنها را از تکرار همان مکالمات با هر یک از کارکنان باز می دارد. این به مراتب برای آنها آسان تر است که یک باره با نماینده کارکنان گفتگو داشته باشند.

 

چه مسائلی را می توان با کارفرمایان در میان گذاشت؟

همه آنها را ! دو نوع از مسائل وجود دارد:  مسائل جمعی و مسائل شخصی.

مسائل جمعی آنهایی هستند که بر کل محیط محل کار تاثیر گذارند. هر محیط کاری مسائل مربوط به خود را دارد. رایج ترین مسائل مرتبط جمعی، دستمزد، ساعت های طولانی کار و ایّام تعطیلات اند. گاهی اوقات مسائل دیگری همچون خطرات ناشی از کار در یک منطقه جنگی نیز وجود دارند.

وقتی یک مسئله رخ می دهد، آن توسط نماینده به عنوان نمایندگی از اتحادیه در دستور کار قرار می گیرد. سپس به عنوان یک « ادعا » با کارفرما درمیان نهاده می شود.

یک ادعای نوعی باید شامل این موارد باشد :

١.  شناخت اتحادیه:  اتحادیه به افراد دفتری اش برای انجام وظائف نمایندگی روزنامه نگاران، برگزاری گردهمایی ها در خلال ساعات کار و در محل شرکت، زمان لازم را تخصیص دهد.
٢.  شرایط کار میزان ساعات کار، تعطیلات و مرخصی های دیگر، اضافه کاری، هزینه ها، و غیره را پوشش دهد.
٣.  دستمزد پایه با توجه به جایگاه یا ارشدیت، پاداش، و غیره تعیین شود.
۴.  رویه های انضباطی برای حل و فصل شکایات مدیریت علیه اعضا تعریف و مشخص شود.
۵.  رویه های شکایت برای حل و فصل اختلافات بین مدیریت و اتحادیه تعریف و مشخص شود.
۶.  برابری برای اطمینان از اینکه هیچگونه تبعیض جنسیتی، نژادی، مذهبی، گرایش سیاسی، در فعالیت های اتحادیه یا عضویت وجود ندارد.

پیش نویس هر ادعا باید به تمام اعضا برای بحث ارائه شود. این مهم است که به تمام پیشنهادات گوش داده شود و به دنبال یک اجماع نظر باشید. مشارکت بیشتر اعضا، آنها را بیشتر آماده دفاع از ادعای مطرح شده می کند اگر مدیریت آنرا رد کند.

همچنین انتخاب کمیته ای برای آماده سازی پیش نویس اولیه می تواند در طرح یک ادعای روشن و آسان برای بحث مفید باشد.

 

الف) دستمزد

اتحادیه ها می خواهند به کارگران دستمزد عادلانه برای کاری که انجام می دهند، پرداخت شود.در اکثر کارگاههای اتحادیه دار بنا بر توافق با کارفرمایان دستمزدی برپایه تجربه، ارشدیت و مسئولیت تعیین می کنند. به عبارت دیگر، کارگرانی که ارشد تر و با تجربه تراند، و مسئولیت بیشتری دارند، باید دستمزد بیشتری به آنها داده شود. همچنین اتحادیه ها برای پرداخت های اضافی به کسانی که ساعات غیر اجتماعی، مانند تعطیلات مذهبی یا تعطیلات آخر هفته کار می کنند، مذاکره می کنند.

دشوار است تقاضای افزایش سطح دستمزد بکنید اگر ندانید چه تعداد افراد مشمول دریافت آن می شوند! کارفرمایان اغلب تلاش دارند رقم دستمزد پرداختی به کارکنان را مخفی نگه دارند، برای اینکه به آنها اجازه می دهد دستمزد کمتری به برخی پرداخت کنند.

کارفرمایان گاهی اوقات به شما مبلغ  دستمزدی را می گویند که آنها را از دادن پاداش به افراد باز دارد. این درست نیست:  اتحادیه ها برای تعیین حداقل سطح دستمزد برای همه استدلال می کنند. آنها هیچ مشکلی با کارفرمایان برای پرداخت پاداش به کار خاص، مشروط براینکه علاوه بر حقوق و دستمزد پایه باشد، ندارند.

 

طراحی یک ادعای دستمزد

الف. از افراد اتاق خبر بپرسید چه مبلغی به آنها پرداخت می شود. در این مورد حساس باشید زیرا اغلب افراد تمایلی به گفتن اینکه چقدر درآمد کسب می کنند، ندارند. اگر عمل به این شیوه مشکل است، نامه ای به هر یک ارسال کنید و از آنها عنوان شغلی ( یا رتبه شان ) و دستمزدشان را بپرسید. این پرسشنامه می تواند برای محافظت از شناسایی افراد به صورت ناشناس پاسخ داده شود.

ب. هنگامی که شما این اطلاعات را دارید، شما می توانید دریابید کدامیک از کارکنان بیشترین دریافتی را در هر جایگاه و رتبه دارد. این باید نقطه شروعی برای مذاکرات باشد. پس از این، اگر کارفرما می تواند به یکی از کارکنان  رقمی را پرداخت بیشتر کند چرا کارفرما نتواند همین مبلغ دستمزد را به تمامی کارکنانی که همان کار را انجام می دهند، پرداخت کند؟

ج.  دریابید روزنامه نگاران برای دیگر عناوین / جایگاهها از کارفرمایان چقدر دستمزد دریافت کرده اند

د.  آیا کارفرمایان به شما می گویند که آنها نمی توانند پرداخت بیشتری کنند؟ حساب های شرکت را بررسی کنید تا دریابید آنها چه میزان سود کرده اند، و همچنین جزئیات پرداخت اضافی به مدیران ارشد را

ه.  اعضا را به یک گردهمایی برای موافقت با سطحی از دستمزد که باید درخواست شود، دعوت کنید. این اقدام به آنها احساس مالکیت این ادعا را که مهم است خواهد داد، همانگونه  که ممکن است از آنها خواسته شود در حمایت از این مدعا دست به عمل زنند.

و.  در مورد آنچه می توانید بدست آورید واقع بین باشید. اگر شما برای افزایش ٧۵٪  درخواست کنید و ۵.٣٪ بدست آورید ممکن است آن به عنوان یک شکست دیده شود. اگر شما برای ۵٪  درخواست و ۵.٣٪ دریافت  کنید آن ممکن است به عنوان یک موفقیت دیده شود.

ز.  هنگامیکه در مورد ادعایی بین اعضا توافق شده است، آنرا همراه با یک درخواست برگزاری جلسه به مدیریت ارائه کنید. آن نباید پیچیدگی داشته باشد.  آن می تواند در قالب یک نامه ساده با تنظیم ادعا به صورت درصدی از دستمزد یا یک رقم ثابت باشد. ( فصل ۶ را ببینید )

 

ب) ساعت های طولانی

روزنامه نگاران در همه جای جهان ساعات طولانی کار می کنند-  اما آیا باید این ضروری این شغل باشد؟

اتحادیه ها استدلال می کنند نباید انتظار داشت اعضا هر روز برای ساعات طولانی کار کنند. ذهن هیچ کس تعقیب یک داستان را پایان ناپذیر نمی داند، اما اغلب اگر آن اتفاق افتد، می تواند به یک مشکل تبدیل شود.

ساعات کار طولانی مداوم به سطح استرس و پریشانی افراد می افزاید، و می تواند به اشتباه کردن حین کار منجر شود. همچنین ممکن است بر زندگی اعضا در خانه تاثیر گذارد به ویژه اگر آنها مسئولیتهایی را بعهده داشته باشند.

 

چه باید کرد اگر ساعات طولانی کار یک مشکل در محل کار است؟

اگر اعضای اتحادیه موافقند که ساعات کار یک مشکل است، از آنها بخواهید به مدت یک هفته ساعات کارشان را ثبت کنند : چه زمانی به محل کار ورود می کنند، چه مدت استراحت در طول روز دارند، و چه زمانی در پایان کار به خانه می روند. در پایان هفته، شما می توانید یک کارنامه با شرح کامل جزئیات ساعات اضافی کار فراهم آورید. بعد از آن می توانید این کارنامه را به کارفرما ارائه کنید و درخواست رسیدگی به این مسئله را، شاید با به کارگیری کارکنان اضافی، بخواهید.

اگر کارفرما حاضر به اقدام نشد، یا عمل او ناکافی بود، پس از آن با تکیه به قانون کار فقط مطابق با ساعت مقرر در قرارداد کار عمل کنید. هنگامیکه زمان کار مقرر بسرآمد از محل کار خارج و راهی خانه شوید.  حیرت انگیز اینکه به سرعت ذهن کارفرمایان براین موضوع متمرکز خواهد شد وقتی می ببینند کارگران میز و محل کارشان را در ساعت مقرر ترک می کنند. اگر این رویه پاسخ نداد، شما ممکن است بخواهید ارائه یک شکایت جمعی را مورد توجه قرار دهید. ( فصل ۶ را ببینید )

 

ج ) تعطیلات

همه کارگران ترجیح می دهند تعطیلات بیشتری داشته باشند، پس چرا درخواست نکنند؟ اگر اتحادیه قوی باشد، ممکن است قادر به مذاکره برای وقت تعطیلی بیشتر با کارفرما باشد.  رقبای شما چند روز تعطیلات دارند؟ آن ممکن است یک نقطه چانه زنی در دست باشد.

تاکتیک دیگر این است که درعوض زمان استراحت درخواست دستمزد کنید. این به این معنی است که اگر شما در اواخر شب، یا در طول تعطیلات آخر هفته یا تعطیلات مذهبی، کار می کنید برابر زمان استراحت با زمان کاری درخواست دستمزد نمائید.

 

د ) ایمنی

همه کارگران حق بازگشت امن به خانه را پس از یک روز کاری دارند. اتحادیه می تواند نقش کلیدی در تامین ایمنی اعضای خود، با درخواست از کارفرما برای فراهم سازی تجهیزات ایمنی کافی و آموزش برای افرادی که در مناطق جنگی کار می کنند، بازی کند.

 

ه ) مسائل حرفه ای

اتحادیه همچنین می تواند نقش مهمی در مسائل حرفه ای مانند اخلاق، آموزش و آزادی رسانه ها بازی کند. اتحادیه باید اطمینان یابد تمام این مسائل موضوعاتی برای مشورت گروهی و مذاکره هستند. آنها می توانند موضوع یک کمپین در محل کار باشند به دلیل اینکه اغلب کارفرمایان برای صرفه جویی و پس انداز پول از آموزش می زنند یا روزنامه نگاران را به عمل غیراخلاقی مجبور می کنند.

 

مسائل شخصی

اکثر مسائلی که اتحادیه با آن مواجه خواهد بود آنهایی هستند که توسط افراد مطرح خواهد شد و بدنبال کمک اتحادیه برای رفع آنها هستند. رایج ترین مسائل قدرت حاکم و آزار و اذیت و تبعیض هستند.

اعضا اغلب احساس می کنند که کارفرما رفتاری ناعادلانه با آنها دارد. یکی از مهم ترین وظایف یک نماینده بازشناسی مسائل و مشکلات فردی اعضاست وقتی اینها بخشی از یک الگوی بزرگتراند که می تواند از طریق اقدام و عمل جمعی رسیدگی شود. برای مثال، اگر سه نفر از اعضا به طور جداگانه در مورد اقدامات یک مدیر شکایت داشتند، شما ممکن است بخواهید با هر سه دیدار کنید و از طریق اتحادیه اقدام کنید.

اگر با یک مسئله فردی مواجه شدید، از عضو بپرسید چه کس دیگری ممکن است درگیر این مسئله باشد و با دیگر اعضا صحبت کنید تا دریابید اگر آنها در مسئله مشابه سهیم هستند.

اگر یک مسئله فردی است پس شما باید به عنوان یک شکایت با مدیران مطرح کنید. طرزعمل شکایت افراد را قادر به طرح مسائل با مدیریت در مورد کارشان، و یا در مورد اقداماتی که روی آنها تاثیر می گذارد، می کند.

بیشتر شکایات و نارضایتی ها در بحث غیررسمی با مدیر مستقیم کارگر بهترین حل را می یابند. جائیکه مسئله نتواند بطور غیررسمی حل و فصل شود، باید آنرا در فرآیند اعتراض رسمی پی گرفت.

گاهی ممکن است عضوی را پیدا کنید که شکایتی علیه مدیران مطرح ساخته است بگونه ای که آنرا موضوع یک روش انضباطی می سازد.

اگر شما باید عضوی را در هر دو حالت نارضایتی و یا یک جلسه انضباطی نمایندگی کنید، مطمئن شوید که آماده اید.

قبل از جلسه رسیدگی :

  •   مطمئن شوید که شما رویه ها و روش های شرکت را می دانید و درک می کنید
    •   بطور عمیق با عضو شاکی صحبت کنید تا اطمینان یابد شما داستانش را می دانید –  ماهیت مسئله چیست، چه کسی درگیر آن بود، کجا آن واقعه رخ داد، چرا آن اتفاق افتاد – و اینکه چه نتیجه ای را مراد می کند.
    •   توافق در مورد اینکه چه کسی در جلسه رسیدگی سخن خواهد گفت
    •   موضوع را ارزیابی کنید. به عضوتان صادقانه بگوئید شما بر اساس شواهد چه فکر می کنید
    •   یادداشتی از مجازات های قبلی برای جرایم مشابه تهیه کنید تا از رفتار ثابت مدیران اطمینان یابید
    •   مطمئن شوید که شما زمان برای آماده سازی کامل دارید. اگرلازم است درخواست تعویق برای جلسه رسیدگی دهید.

در خلال جلسه رسیدگی :

  •   نقش شما این است که عضوتان اطمینان یابد بطور منصفانه و به درستی با او رفتار می شود
    •   مطمئن شوید که ازروشی صحیح موضوع پیگیری می شود
    •   یادداشت بردارید
    •   ترسی از تعویق جلسه رسیدگی به آینده نداشته باشید اگر می خواهید با عضوتان مشورت کنید

پس از جلسه رسیدگی :

  •   دوباره عضوتان را آگاه کنید تا بفهمند چه اتفاق افتاده، و چه اتفاقی بعداً می افتد
    •   مطمئن شوید که نتیجه توسط مدیریت نوشته شده است
    •   آیا شما حق درخواست تجدید نظر دارید؟ اگر چنین است، با عضوتان مشورت کنید آیا می خواهد موضوع را پیگیری کند.

 

فصل ششم – مذاکره

 

آماده سازی

 

شما به انجام آماده سازی و تحقیق دقیق قبل از شروع مذاکرات نیاز دارید، از جمله مطمئن شوید که شما رویه ها و روش های شرکت را خوب می شناسید.

بیشتر اوقات مذاکرات از طریق یک طرح پیشنهادی در میان نهاده می شود تا واکنش طرف دیگر را برانگیزد. گاهی اوقات دو طرف راه میانه را در پیش گرفته و مشکل حل می شود.در دیگر اوقات دستیابی  به توافق شکست می خورد که ممکن است به یک اختلاف و مشاجره منجر شود.

 

نکاتی برای مذاکرات :

 

  •   مطمئن شوید که شما در جلسه تنها نیستید. از یک عضو همکار اتحادیه برای حمایت معنوی و یادداشت برداری دعوت کنید
    •   آمادگی برای مذاکره با اطمینان از اینکه شواهد و اعداد و ارقام را برای استناد و استدلال دارید
    •   قبل از مذاکره با اعضا مشورت کنید تا معین شود آنها چه می خواهند، و قطعا قبل از اینکه هر گونه توافقی انجام شود
    •   مطمئن شوید که هر گونه توافق وضعیت موجود را تضعیف نکند

 

شرایط و ضوابط

همچنین شما باید هر زمان که لازم است

  •   از احاله به وقت دیگر استفاده کنید  : مذاکره کنندگان می توانند در مورد تاکتیک ها و تدابیر بین خود مشورت و بحث کنند. تا زمانی که فرصت احاله به وقت دیگر وجود دارد هیچ امتیازی ندهید.
    •  سوابق را نگه دارید :  مدیریت گاهی اوقات از شما می خواهد  مسائل  “محرمانه ” بماند. به میان اعضای خود با یک گزارش کامل باز گردید و هیچ چیز را فراموش نکنید.
    •  وقت مصالحه را بدانید:  به یاد داشته باشید که شما برای مصالحه تصمیم گرفته اید اما هرگز موقعیت خود را پیش از مذاکرات اعلام نکنید.  به مدیریت هیچگونه تعهدی در این باره ندهید.

دو نکته بسیار مهم برای یک مذاکره کننده خوب این است که هرگز به شکست فکر نکند و دیگر درک اینکه کلمات همانند عمل پشتیبانی کننده قوی اند.

 

فصل هفتم – زمانی که مذاکرات شکست می خورد

زمانی که مذاکرات شکست می خورد، شما ممکن است بخواهید به یک مناقشه وارد شوید. اتحادیه باید اطمینان یابد در رویه های انضباطی اش امکان توافق منصفانه برای حل و فصل اختلافات توسط دو طرف وجود دارد، از جمله هشدار رسمی به اندازه کافی، یک شانس برای بهبود، حق تحقیق مناسب و نمایندگی از اتحادیه، و حق درخواست تجدید نظر.

اگر مدیریت اقدامی علیه مستخدم اتحادیه ( افراد تمام وقت ) انجام دهد این باید خود بخود به عنوان یک تهاجم و حمله علیه اتحادیه و از طرف رهبری اتحادیه پیگیری شود.

یک رویه خوب باید اطمینان دهد که حقوق قانونی به وضوح مشخص است. اگر امکان درخواست تجدید نظر و داوری پیش طرف سوم رسمی وجود دارد، این باید در متن توافق تعریف و قید شود.

رویه های حل منازعات محلی معمولا دربرگیرنده سه مرحله مجزا هستند که در طی آن نباید اقدام خصمانه ای انجام گیرد. این حفظ وضع موجود نامیده می شود.

اگر تمام مراحل برای حل و فصل طی شد و توافقی حاصل نشد یک طرف ممکن است دست به اقدام زند. برای اتحادیه این بدان معنی است که یا به مقررات کار متوسل شود و یا اقدام به اعتصاب کند.

توسل به مقررات کار هنگامی میسر است که اعضا تنها برپایه ساعات قرارداد خود کار کنند. این می تواند سلاحی موثر باشد چونکه سردبیران نمی دانند که چقدر به تکمیل کار مانده است قبل از اینکه زمان مقرر کار پایان یابد. این برای آنها تکان دهنده است بگونه ای که آنها ممکن است خود را در تقلا برای حفظ اعتبار و یا بستن صفحات در آخرین لحظه بزحمت اندازند.

 

اقدام به اعتصاب

اگر توسل به مقررات کار جواب نداد، شما ممکن است بخواهید دست به اعتصاب بزنید : منع نیروی کار از دسترس بودن برای یک دوره از زمان.

اگر انجام اعتصاب تنها گزینه است، مطمئن شوید که در سه زمینه آماده هستید :

١.  ارتقای مسئله:  باید حمایت عمومی و دیگر کارگران را بدست آورید. این ممکن است شامل انتشار مطالب، دادن بیانیه به مطبوعات و درخواست حمایت باشد.
٢.  رفاه:  جمع آوری پول تا اطمینان حاصل شود که اعتصاب کنندگان و خانواده های آنها از نظر مالی پشتیبانی می شوند.
٣.  سازمان:  فهرست اسامی اعتصاب کنندگان/  تظاهرات / راه پیمایی، ارتباط با جنبش کارگری و گروه های جامعه مدنی، تعامل با مقامات و اولیای امور.

هنگامی که اعتصاب به پایان رسیده است، هر گونه حل و فصل باید شامل بندی برای ادامه کار اعضای شرکت کننده در اعتصاب و ادامه قرارداد خدمتشان باشد.

 

جمع بندی

نمایندگان محل کار نیروی حیاتی هر اتحادیه هستند. آنها کسانی هستند که به جریان امور در محل کار کمک می کنند. آنها افرادی اند که اتحادیه را قوی می سازند. آنها افرادی با قدرت تغییر زندگی کارگران هستند.